Zot… De laatste zes maanden loop ik ongeduldig rond: zoekend, tastend, ruimte nemend. In een opwelling heb ik voor de vakantie zowel Facebook als Instagram van mijn telefoon gegooid (ja, ook al zet ik die zakelijk in).
Al 33 maanden ongeveer speel en experimenteer ik met AI. Eerst voor het plannen van citytrips, later voor mijn vak. Het laatste jaar ben ik erdoor bezeten geraakt. Niet alleen door AI zelf, maar ook door hoe de toekomst zich ontwikkelt en hoe ik technologie kan inzetten om die toekomst, voor mij én vooral voor mijn auteurs, te verbeteren. Ik lees en leer zoveel dat mijn vrienden en naaste omgeving er zenuwachtig van worden. Kranten worden verslonden, gesprekken met uitgevers gevoerd, buitenlandse podcasts beluisterd, abonnementen uitgeprobeerd, Masterclasses gevolgd, …you name it. Onderzoek en testen met AI krijgen alle voorrang… kortom: ik ben een ongedurige mens geworden.
Mijn ‘leergoesting’ was altijd al buitensporig, maar nu is mijn leerhonger niet meer te stillen. En nee, die energieslurpers Facebook en Instagram hielpen me geen jota verder op mijn pad. Ik ging gerichter op zoek, op stap. Ik wilde lezen, me verdiepen, nadenken over wat tijd en AI konden betekenen voor mijn vak. Artikels over energieslurpende datacenters, angstaanjagende techbazen, mogelijke robots (agents) die alles overnemen, allemaal boeiend, maar ook dat bracht me niet echt verder.
Wat ook niet hielp, was het besef dat mijn pas vernieuwde, volledig herwerkte website van amper een jaar oud nu al niet meer ‘futureproof’ bleek. Waar auteurs tot een jaar geleden nog worstelden met een wit blad en writers block, komen ze nu naar mij met stapels informatie en AI-gegenereerde kennis, waarin ze hun weg niet meer vinden.
Echt zot: na ongeveer veertig jaar in het boekenvak lijken de omwentelingen sneller en sneller te komen. Waar ik ooit meteen de voordelen zag van sociale media, die ik eerst wildenleren gebruiken, om boeken ook online te laten leven naast de papieren versie, zie ik nu een nieuwe golf aankomen, met wekelijkse evoluties. Een golf die ook van mij als persoon veel vroeg. Ik, die liever achter de schermen werkte als uitgever en coach, werd uitgedaagd om zelf naar voren te stappen.
En ook nu drukt die evolutie persoonlijk zwaar. Waar ik in communicatie leerde (en me daar uiterst goed bij voelde) eerst alles intern op punt te zetten, kan dat nu niet meer. Want als ik wacht tot alles ‘af’ is (hallo, perfectionistje), is het al voorbij en staan er alweer nieuwe AI-mogelijkheden klaar.
De quote en titel van het boek van Simone Levie, Start before you’re ready, die ik altijd wat meesmuilend bekeek, blijkt nu pijnlijk waar. De toekomst vraagt om actie, ook als de gevolgen nog niet duidelijk zijn. Deze chaotische wereld en de overvloed aan informatie vragen om mee te surfen, in plaats van te blijven hangen aan achterhaalde principes die alles vertragen.
Want uiteindelijk: waar draait het om? Waarin kan AI een steun zijn voor mijn klanten, (beginnende) non-fictieauteurs? Hoe kunnen zij ermee verder? Door mijn kritische (soms angstige) stem te laten horen? Of door hen vooruit te helpen, hen stappen te laten zetten die zekerheid en voorsprong geven in hun schrijfproces? Juist: het enige wat ik kan doen, is de stroming volgen en filteren wat er voor hen en jou als auteur in zit.
Kortom: ook ik heb mijn huiswerk te doen, mijn puzzelstukken te verzamelen en de puzzel te herwerken. En daar ben ik goed mee bezig. Het resultaat? Wordt vervolgd… In de volgende blogs en mails lees je meer. Want zoals alles, is ook mijn vak nu een work in progress.
Tot heel binnenkort, in september, de eerste schoolmaand.
P.S. Ben jij ook aan het puzzelen met je boek? Krijg je de juiste stukken niet bij elkaar? Laat me helpen bij het vinden van de vier hoeken, en samen kijken we hoe we verder leggen… Boek je vrijblijvende call!
