Waarom is het vinden van je stem zo belangrijk? (Lees hier gerust nog even mijn vorige blog terug)
Deze zomer nam ik de tijd om interviews te lezen met Kae Tempest, die een nieuwe cd uit heeft. Hij boeit me al langer met zijn teksten. Ze raken me diep, vaak zelfs tot tranen toe, en dat gebeurt me zelden, laat staan dat ik echt met rollende tranen zit.
Zijn boek On Connection ligt hier ook op mijn nachtkastje. Maar het zijn vooral de momenten op de radio die me bijblijven. Als ik hem hoor, stop ik met alles. Ik luister. Ik laat de woorden binnenkomen. En vaak blijf ik daarna achter met tranen in mijn ogen, een brok in mijn keel en een paar minuten waarin ik geen woord kan uitbrengen.
Resoneren gaat over loslaten
Kortom: Kae Tempest is voor mij de ideale stem om te spreken over teksten die resoneren. Want dat is precies waar veel beginnende auteurs mee worstelen. Ze zoeken zo hard naar hun eigen toon, dat ze soms vergeten de lezer mee te nemen. Zo ‘zoekend’ zijn, dat het belang van de lezer wordt onderschat.
Tempest zegt het zo: “Er komt een ander gevoel uit de stem, uit de ervaringen. Maar nu ze uitkomt, is ze niet langer van mij. Ze is wat jij ervan maakt. Ik weet hoe het voelde om de plaat te maken, maar nu ze uitkomt, is ze niet langer van mij. Ze is wat jij ervan maakt.”
Dat is het geheim: een tekst die niet alleen van jou is, maar ook eigendom wordt van je lezer.
Eerlijk? Daar kan ik niets aan toevoegen. Ik gun je vooral de tijd om deze woorden even te laten inwerken. Laat ze bij jou resoneren.
Met benieuwde groet,
PS: Raken deze woorden jou ook? Zoek je naar een manier om die menselijke factor te vatten in je boek – de woorden die verbinden, raken en blijven hangen? Misschien is dit hét moment om samen een stap te zetten.
