Hoe lees je meer boeken in een druk leven? Mijn eerlijke leesgewoonten
Heb je dat ook?
Dat lichte, nauwelijks toegegeven gevoel van ergernis op het einde van het jaar, of begin jaar nadien, wanneer overal lijstjes opduiken? Nee, ik heb het niet over de zoveelste “beste boeken van het jaar”, waar ik er ook genoeg van lees. Wel over die andere lijstjes. Die indrukwekkende. Die stapels boeken die mensen in één jaar hebben gelezen.
Elke keer opnieuw voel ik het: een steek. Iets tussen bewondering en jaloezie in. En dan meteen die gedachte die zich niet laat tegenhouden: dat wil ik ook. Gevolgd door een tweede, iets ambitieuzere: nu ga ik het echt plannen.
Niet als een zoveelste goede voornemens-van-januari-verhaal, maar omdat ik hier, bij het opruimen en helder krijgen, een enorme stapel ongelezen boeken heb liggen. Meer stapels zelfs 😉 Letterlijk. Ik heb een enkele gefotografeerd, als bewijsstuk, maar ook een beetje als bewijs. Ze liggen daar niet zomaar. Ze liggen te wachten. Nee, ze smeken om aandacht.
Laat ons eerlijk zijn: ik ben een boekenfreak. Ik koop boeken zoals anderen brood kopen. Ongebreideld, op gevoel, en vooral: boeken waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Daarbovenop komt nog eens het voortdurende arsenaal aan leestips van auteurs die bij me aankloppen. Boeken die ik “moet” lezen. En ja, vooral non-fictie.
Ik lees ook fictie, zeker. Maar de voorbije jaren werd me steeds duidelijker dat ik daar een inhaalbeweging te maken heb. En dan vooral buitenlandse fictie. Niet per se boeken die netjes binnen de bekende kaders vallen, of voldoen aan de beruchte zeven vinkjes. Sorry, Joris @Luyendijk, ik lees en volg je met plezier en bewonder je openheid en kritische blik, maar soms wil ik mijn blik op de wereld ook verruimen via – liefst buitenlandse – literatuur.
Dat lukt me intussen opvallend goed, dankzij een burenboekenclub waar ik me anderhalf jaar geleden bij aansloot. Die club doet iets wat ik zelf soms vergeet: ze doet me lezen. Echt lezen. Zelfs Kafka. Maar dat is een ander verhaal, voor een volgende mail. Want die boeken liggen niet op mijn stapel. Die kocht ik niet. Die leende ik. Van boekenburen. Van de bib. En vragen iets anders.
Vandaag zit ik opnieuw midden in mijn ongelezen stapel non-fictie. En stel ik mezelf de vraag: hoe lees ik in 2026 zoveel mogelijk van de non-fictieboeken die ik écht wil lezen?
Onlangs las ik (dank je wel @Ernst-Jan Pfauth) een artikel in The Washington Post over iemand die erin slaagt om 100 pagina’s per dag te lezen. Ook Queen Camilla, jawel, de koningin van Engeland, zet zich opvallend actief in voor leesbevordering. En dichter bij huis zie ik gelukkig ook steeds meer mooie initiatieven ontstaan.
Maar laten we eerlijk blijven: tijd vinden om te lezen is iets waar niemand tussen kan komen. Niemand of niets behalve… je agenda. En vooral de plaats die je daarin bereid bent te geven aan lezen. Aan je lees-to do’s.
Die honderd pagina’s per dag?
Daar tellen kranten, tijdschriften en, in mijn geval, de vele manuscriptpagina’s die ik dagelijks lees niet bij. Ik verslond nog meer artikels over leesgewoonten en leestijd, maar nee: Atomic Habits van James Clear en Four Thousand Weeks van Oliver Burkeman liggen nog steeds ongelezen op… juist ja, de stapel. Dus nee, die inzichten zijn nog niet ingebed.
Deep Work van Cal Newport daarentegen las ik al meerdere keren (met dank aan @Anouck Meier). Batchen doe ik ook al een tijd. Maar dat is, opnieuw, een ander verhaal.
Kortom, een lange aanloop naar wat voor mij vandaag de meest werkende leestips zijn. Geen dogma’s. Geen perfecte methode. Wel dingen die ik leef, en nog steeds aan het bijschaven ben, kijkend naar die stapel naast me.
5 haalbare tips
- Ik leg mijn volgende boeken bewust klaar. Niet toevallig, maar om overzicht te houden, om mezelf te herinneren aan wat ik wil lezen, en om dat stille stemmetje te voeden dat zegt: je mag hier tijd voor maken.
- Ik lees ook meerdere boeken tegelijk. Ja, ik weet het, veel mensen verklaren me gek als ik dat vertel. En toch: mijn leesgedrag verandert met mijn plek, mijn moment en vooral mijn stemming. De krant lees ik elders dan boeken. Romans elders dan non-fictie. Soms kan ik zware non-fictie aan, soms heb ik iets nodig dat me zacht meeneemt. Dat maakt dat er vaak meerdere boeken openliggen meestal een vijftal.
Tenzij ik er één echt moet uitlezen, dan beperk ik me. Dan worden het er drie.
’s Avonds begin ik met non-fictie, focus, en sluit ik af met fictie, om mee de nacht in te gaan. Na toch een vijftigtal jaren lezen durf ik zeggen: dit werkt. Voor mij.
- Ik neem ook altijd een boek mee. Altijd.
Omdat je nooit weet wanneer tijd zich aandient. Bij de dokter. De tandarts. Onderweg. Zelfs afspraken met geliefden kunnen verschuiven. Een boek bij je hebben maakt wachten zachter. En ja, het helpt ook om je minder te ergeren als iemand iets later opdaagt :).
- De trein en de tram zijn al jaren mijn bondgenoten. Niet toevallig. Ik ben ervan overtuigd dat het de leestijd is, of de wachttijd die leestijd wordt, die maakt dat ik zo graag met de trein reis. Het is tijd die je niet hoeft te vullen met onrust. Zeker als plots een trein ‘wegvalt’ uit de planning.
- En dan is er nog die laatste tip. Die ik bewust tot het einde bewaar. Vroeger naar bed gaan. Daar wringt het bij mij het meest. En tegelijk weet ik: daar ligt de grootste winst. Het is voor mij ook zowat de enige échte leestijd voor boeken. Hier liggen nog heel wat bladzijden te rapen. 100? Klinkt goed, maar zo vroeg wil ik nu ook niet naar bed ;).
Ik kan nog veel meer tips geven. Maar beginnen met deze, of ze verfijnen is al meer dan genoeg. En ja, het hielp ook dat ik vorige zomer Facebook en Instagram van mijn telefoon gooide.
Met welke tip begin jij?
Lezen en schrijven horen bij elkaar. Ze kunnen niet zonder elkaar.
Lezen voedt, inspireert en brengt je steeds dichter bij je eigen boek.
Zin in een lees- en schrijfmoment?
Even vertragen, even verdiepen?
En als je merkt dat lezen bij jou ook woorden wakker maakt: weet dat je welkom bent om die samen verder vorm te geven.
Met inspirerende groet,
PS Waarschuwing: lezen werkt aanstekelijk. En soms leidt het onvermijdelijk tot schrijven. Als je merkt dat je notities, gedachten of hoofdstukken zich beginnen opstapelen, kunnen we samen kijken wat voor boek daarin verscholen zit. Plan je vrijblijvend gesprek!
