Elk jaar begin ik met knipsels die ik het hele jaar door verzamel in een grote lade. Intuïtief leg ik ze bij elkaar, tot er iets begint te leven.
En dit jaar keek de collage me aan alsof ze zei: “Rustig. Spelen mag. Lezen ook. En wachten… vooral dat.”
Zonder dat ik wist van het nieuwe boek van Dirk De Wachter, wens ik je precies dat soort wachten.
Het zachte, trage wachten dat niet opdringt.
Het wachten dat durft vertrouwen dat wat groeit, tijd nodig heeft.
Ik wens je het lezen dat je stil maakt vanbinnen.
Het lezen dat deuren opent waar je niet op rekende.
Het lezen dat je terugbrengt naar jezelf.
En ik wens je het spel dat lichtheid brengt.
Het spel dat je denken losmaakt.
Het spel dat jouw werk opnieuw laat dansen.
Als ik naar deze collage kijk, zie ik een uitnodiging voor jou én voor mij, voor 2026:
niet om sneller te gaan, maar om voller te leven.
Niet om te streven, maar om te voelen.
Niet om alles te regelen, maar om het leven soms enkel binnen te laten.
Ik wens je een jaar waarin jij jouw ritme kiest.
Een jaar waarin het leven mag komen zoals het komt, en jij mag groeien zoals jij groeit.
Een jaar waarin je durft te wachten.
Te lezen.
Te spelen.
En te vertrouwen dat dat genoeg is.
